NoNaMe :: ... and the winners are ... videos inside

The best orchestra — Demiran Cerimovic Orchestra
The best trumpet player — Ekrem Mamutovic from Nenad Mladenovic Orchestra

Here are the winning plays — 40 MB each
Demiran Cerimovic
Nenad Mladenovic

HOW THE TRUMPET FESTIVAL BEGAN

Guca Trumpet Festival was conceived by young educated people, enthusiasts wishing to brake the monotony of life in a small place as Guca of time was- far away and deep in a province. Their spiritual and cultural needs were far beyond the life of temporary socio-political events and activities. It was good luck for them to come to an idea to organize such a unique event as the Trumpet Festival, and it was also good luck for the Festival that that it attracted so many industrious and creative followers-devotees of authentic folklore and tradition. Both the facts contributed to the Festival and its power to radiate with the wealth of people&#96s for more than forty-six years now. Their names were: Vlastimir Lale Vujovic, socio-political worker, Brako V. Radicevic, writer, Nika Nikola Stojic, professor Radosav Raso Protic, professor, Radomir Rade Protic, clerk, Tomislav Tomo Protic, teacher, Stanojla Djordjevic-Jovanovic teacher, Kosta Lukovic teacher, Srecko Smiljanic, teacher and Jovan Pajovic, teacher.

The first Trumpet Festival was held on 14th October 1961 in Guca. It was held on the day of the Shroud of the Holy Mother in the churchyard during the last traditional festival that took place here. Young boys and girls thought that this festival gave them a chance for the last meeting. The organizers of the Trumpet Festival believed that, this way, they would have audience for their programme as well. The day was sunny and warm. The interest of the people exceeded all expectations of organizers.

It was then that the first gunshot was fired, that the first stone flew from the shoulder of a broad-shouldered shot-putter, that the first jumper soared like a falcon, that the first apple was hit “aimed at through a ring”, that national costume was brought to light from old dusty chest for the first time after the World War One. The Colourful “kolo”, composed of both the young and old, was danced was danced again at the Festival. They showed there dancing skills and the beauty of costumes, the best which was rewarded. Several exhibitions of products of “Dragacevo” and handicraft products made by traditional craftsman and artist where set up then. Among these were products of loom weavers from “Dragacevo” as well.

Several tents was erected whence delicious fragrance of “Dragacevo” specialties was spreading sour cabbage dish, boiled beans, barbecued meat, hot brandy (“vruca rakija”) and hot corn bread with cheese and “kajmak” (a dairy product of Serbia)

Only four bands took part in the first Trumpet Festival all four form “Dragacevo”
*The band lead by Desimir Pesic from “Goracici”
*The band lead by Srecko Obradovic from “Rti”
*The band lead by Toma Jovanovic from “Dljin” and
*The band lead by Dragisa Kovacevic from “Grab”

Truba od zlata
Saša Stojković, Vranjske novine (15. Avgust 2005.)

Ovogodišnji sabor trubača u Guči obeležila je rekordna poseta, kiša i — Vranjanci. Ne samo da je Britiš ameriken tobako, jedan od najvažnijih vranjskih brendova, bio među glavnim sponzorima festivala, nego su obraz posrnuloj čaršiji osvetlali i oni oko kojih se čitava prašina i diže, trubači. Orkestar Nenada Mladenovića ponovo je pokorio Guču, osvojivši nagradu kao najbolji orkestar na jubilarnom 45. Saboru. Do pobede su Vranjanci došli na najteži mogući način, jer iza sebe već imaju toliko nagrada, da im takva reputacija kod žirija više odmaže nego što im doprinosi. No, bilo kako bilo, Nenad Mladenović i drugovi u Vranje su se vratili kao slavodobitnici, jedni od retkih ovde, potvrđujući da je južnosrpski saund daleko nadmoćniji od svih ostalih u državi, pa verovatno i šire. Osvojena je Guča, još jednom, i to u nastupu koji je praktično bio demonstracija umetničke sile i koji ni neprijateljski raspoložen žiri nije mogao da prenebregne. Vranjanci su još jednom zajahali pomamnog paripa trubačke slave spremni da na njemu ostanu do daljeg. Naravno, danas se sve priviđa mnogo lakšim nego što je u stvari bilo na licu mesta i normalnijim nego što se pre Sabora činilo. Svi sada čestitaju, tapšu trubače po ramenu i odlaze, ostavljajući pobednike u često neveseloj svakodnevnici potpuno same. No, za njih je to prirodna situacija, iz koje se, kao iz svakog bunta, rađa velika umetnost. I ne treba nikakva Guča da potvrdi da muzika Nenada Mladenovića i ekipe to zasigurno jeste.

Visinske pripreme

Guča je maleno mesto, od dve ulice, smešteno među brdima Zapadne Srbije, ni po čemu interesantno većim delom godine. No, početkom avgusta, ovde sve proključa, jer se odigrava događaj nad događajima, Dragačevski sabor trubača. Ove godine, po 45. put. Oboreni su svu rekordi, popijeno je najviše piva, bilo je najviše ljudi, potrošeno je najviše para. Saboru je ove godine, pretpostavlja se, prisustvovalo oko 650.000 ljudi, od toga bar trećina iz inostranstva, najviše iz Slovenije, njih oko 10.000. Plafon su probile i cene, jer je najjeftiniji krevet za noć stajao oko 20 evra, dok su oni koji su u toj vrevi bili željni sna za kvalitetan smeštaj morali da plate i do 50 evra. Pivo se točilo na cisterne, a trube su okolna brda razlamale čitavih sedam dana. Da ne bi kiše, kao da bi Sabor večno trajao!

Sve je, naravno, počelo još ovde. U Surdulici je održano izborno takmičenje orkestara za Dragačevo, i tu su Mladenovićevi momci nadmoćno trijumfovali. A moglo je i da ne bude tako. Eto, Boban Marković nije smeo ni da učestvuje, pravdajući izostanak pretpostavljenim malverzacijama žirija, a orkestar Slobodana Salijevića ispao je u polufinalu! Feata Sejdića nisu ni pustili na binu, jer je bio nepropisno odeven, samo u farmerkama! Vranjanci su u zvaničnom programu svirali dva puta, jednom revijalno u subotnjem noćnom koncertu, i reprizno u nedelju, u zvaničnom finalu u kome su nadmoćno trijumfovali. Svirali su „Lelu Vranjanku“ i „Vranjski čoček“, i to pred najmanje 200.000 ljudi.
— To je kao da letiš, kao da imaš krila — opisuje Mladenović čari nastupa pred nepreglednom masom ljudi koja peva sa tobom.

A kada Nenad to priča, mora mu se verovati. On je jedini trubač na svetu koji ima četiri zlatne trube Guče, najveće pojedinačne nagrade Sabora. Prvu je osvojio sa 15 godina, 1986., a za sada poslednju, četvrtu, 2003. godine. To niko nema, čak ni najveći — i Marković, i Bakija Bakić i Feat Sejdić imaju po tri „zlata“.
— Nisu krili, nego su mi otvoreno rekli da ću za petu nagradu malo da popričekam. Pa dobro, nigde se ne žurim — smeška se Nenad.

A kažu, tako i svira trubu. Dok svi ostali, kad duvaju, izgledaju kao da su progutali loptice za tenis, Nenad kao da se smeška. Blaženo.

Ali, početak pohoda na najveću trubačku nagradu na svetu uopšte nije bio lak. Orkestar se usviravao preko tri meseca, pod budnim okom profesora muzike Ratka Silistarevića. Njega svi trubači izuzetno poštuju, i slušaju bez pogovora. Ratko već decenijama pravi aranžmane za orkestar, i pravi je „kapelmajstor“.
— Nagrada je koliko naša toliko i njegova — jasan je Nenad Mladenović.

- Ja sam u Guči redovno od 1963. godine, kada su tamo bile samo četiri kuće. Na 45 dosadašnjih sabora osvojili smo 28 nagrada! To se postiglo samo upornim radom i stalnim vežbanjem. Sada i stranci dobro duvaju, a kamoli naši orkestri! Prošla su vremena kada su basovi svirali istu melodiju. Sada, za pet basova pravimo pet aranžmana. A „Lela“ je najteža pesma na svetu za sviranje, i niko se nije usudio da je izvodi. Osim nas, naravno — priča Silistarević posle svega.

Sam nastup na Guči obeležen je velikom nervozom. Pre nego da izađu na binu vranjski trubači imali su veliku tremu, valjda opterećeni svojom sopstvenom snagom.
— Terao sam ih samo da dišu duboko, da razrade dijafragmu, a znao sam da će sve da bude dobro, čim izađu pred publiku — kaže Silistarević.

Situaciju najbolje opisuje priča po kojoj je legendarni Ekrem Mamutović, Nenadov otac, od uzbuđenja plakao pre nego što je koncert počeo!
— Nije mu bilo lako da gleda, on koji je toliko Guča video — kažu njegovi.

No, „Lela“ je izludela publiku. Vranjska pesma još jednom se zaorila okolnim brdima, bacajući u trans preko 200.000 ljudi. Nije pevao samo onaj ko nije bio tamo!

Obaveza

- Svirali smo pravu, našu, vranjsku muziku. Za razliku od drugih, uvek sviramo sopstvene melodije, i uvek im dajemo ime „vranjski čoček“ ili „vranjsko kolo“. Da se zna odakle smo! Samo, sada je naša obaveza još veća nego ranije, baš zato što stalno potvrđujemo visoku klasu — ocenjuje Nenad Mladenović.

Vranjski Romi svirali su 18. po redu, među poslednjima, ali ih je i sreća pomalo služila. Jer, neposredno posle njihove druge pesme, počela je da pada kiša.
— Ma, nema veze, kao da bi neko otišao sa stadiona dok mi sviramo! Mogle su i gole žene da padaju — šale se u orkestru.

Samo, posle toliko pobeda, ne javlja li se pomalo i ljubomora kod kolega?
— Čuli smo kao da će biti neke nameštaljke, ali smo toliko dobro svirali da žiri nije mogao da nas zaobiđe. Svi, ali svi su nam čestitali, i posle pobede slavili smo zajedno do zore — jasan je Mladenović.

Ove godine bilo je predviđeno da Sabor trubača traje tri dana duže, a Vranjanci kažu da bi tek tada napravili ludnicu. Organizatori su nameravali da naprave promociju „Jelen“ piva i koncert pobednika, ali, nažalost, kiša je skratila svetkovinu.

Za pobednički orkestar po povratku u Vranje priređen je i prijem u SO Vranje. Slavljenike iz Guče primio je Miroljub Stojčić, uz asistenciju zamenika Gorana Stankovića. U vedroj atmosferi čulo se mnogo reči hvale, a najinteresantniji je bio trenutak kada je Nenad Mladenović „hipnotisao“ gradonačelnika Stojčića. Naime, prvi srpski trubač objašnjavao je predvodniku nove srpske lokalne reformističke misli kako „lelujaju“ posetioci sabora dok im njegov orkestar svira, tako uverljivo da je i Stojčić počeo da „leluja“!

Opet, najbolje srpske trubače pomogli su samo SO Vranje, i to za prevoz, i „Alfa“, majicama sa imenom orkestra.
— Šta će nam više — pita Mladenović.

Na prijemu kod predsednika čulo se i nekoliko zanimljivih ideja. Na primer, Vranje je svoje takmičenje trubača imalo još i pre nego što je počeo Dragačevski sabor! Stojčić je predložio da se o dosadašnjim uspesima orkestra napravi i monografija, dok je Stanković rekao da Vranje ima snage za svoj festival trube. Bilo je reči i o spomeniku Bakiji Bakiću... Posle svega, Romi su se vratili u Gornju čaršiju, na pobedničku gajbu piva ispred prodavnice u centru Belog jagnjeta.
— Ma jok, mi se ne provodimo u Guči, nego tamo radimo – kažu na kraju.

E sad, što rade to što rade najbolje na svetu, za ove ljude je tako obično, i normalno. Kao da je Guča svaki dan.

© 2000–2012 NoNaMe